راهنمای کامل شناخت کدهای بازیافت پلاستیک

کافی است ته یک بطری آب، ظرف ماست یا قوطی شوینده را نگاه کنید. احتمالاً یک مثلث کوچک متشکل از سه فلش و عددی در وسط آن می بینید. بسیاری از ما سال ها این نماد را دیده ایم، بدون آنکه دقیقاً بدانیم چه می گوید. این عدد قرار نیست نشان بدهد محصول «قابل بازیافت» است. کار اصلی آن اعلام نوع پلاستیک بکار رفته در ظرف است. کدهای بازیافت پلاستیک همین نقش را دارند: به مصرف کننده، کارگر مرکز تفکیک و کارخانه ی بازیافت می گویند با چه نوع پلیمری روبه رو هستند.
در این مقاله بررسی می کنیم این کدها چیستند، از کجا آمده اند، هر عدد از ۱ تا ۷ چه معنایی دارد، چطور آن ها را بخوانیم، کدام یک برای تماس با غذا مناسب ترند و چرا این نظام کدگذاری برای محیط زیست اهمیت دارد. آشنایی با کدهای بازیافت پلاستیک هم به انتخاب آگاهانه تر کالا کمک می کند و هم تفکیک صحیح زباله را ساده تر می کند.

کدهای بازیافت پلاستیک چیستند و از کجا آمده اند؟

شناخت کدهای بازیافت پلاستیک در قدم اول به ما کمک می کند تفاوت میان «شناسه ی جنس» و «نماد قابل بازیافت بودن» را بهتر درک کنیم.

کدهای بازیافت پلاستیک نمادهایی هستند که روی بدنه ی محصولات پلاستیکی، معمولاً در کف یا پشت ظرف، قالب گیری یا چاپ می شوند. هر نماد از یک مثلث (که از سه فلش تشکیل شده)، یک عدد از ۱ تا ۷ و گاهی مخفف حروفی مثل PET یا HDPE تشکیل می شود. عدد مشخص می کند پلاستیک از کدام خانواده ی پلیمری ساخته شده است.
این نظام در اواخر دهه ی ۱۹۸۰ میلادی توسط انجمن صنعت پلاستیک در آمریکا (SPI) معرفی شد. دلیل آن روشن بود: با افزایش برنامه های بازیافت شهری، مراکز تفکیک نیاز داشتند پلاستیک ها را سریع و ارزان از هم جدا کنند. چون پلاستیک های مختلف نقطه ی ذوب، چگالی و ساختار شیمیایی متفاوتی دارند، مخلوط شدن آن ها کیفیت ماده ی بازیافتی را به شدت پایین می آورد. کدگذاری یکسان به این مراکز اجازه می داد بدون آزمایش پیچیده، نوع ماده را تشخیص دهند. بعدها این سیستم در بسیاری از کشورها پذیرفته شد و امروز در قالب استانداردهایی مثل ASTM D7611 و ISO 11469 هم دیده می شود. یعنی به نوعی یک استاندارد بین المللی بازیافت برای شناسایی نوع پلاستیک شکل گرفته است، هرچند الزامات قانونی آن در هر کشور متفاوت است.
یک سوءتفاهم رایج را اینجا باید رفع کرد: وجود مثلث بازیافت به معنای قابل بازیافت بودن محصول در شهر شما نیست. این نماد فقط «شناسنامه» ی جنس پلاستیک است. اینکه محصول واقعاً بازیافت شود یا نه، به وجود زیرساخت، بازار ماده ی بازیافتی و میزان آلودگی ظرف بستگی دارد. به همین دلیل برخی کدها مثل ۱ و ۲ تقریباً همه جا پذیرفته می شوند و برخی دیگر مثل ۶ و ۷ کمتر.

معنای هر یک از کدهای ۱ تا ۷ بازیافت پلاستیک

وقتی کدهای بازیافت پلاستیک را کنار ویژگی های هر پلیمر قرار می دهیم، مقایسه ی کاربرد و وضعیت بازیافت هر گروه بسیار ساده تر می شود.

هفت کد وجود دارد و هر کدام نماینده ی یک یا چند خانواده ی پلیمری است. برای درک بازیافت پذیری پلیمرها، هر کد را جداگانه بررسی می کنیم. در هر مورد به جنس، کاربرد رایج، ویژگی ها و وضعیت بازیافت اشاره می کنیم.

کد ۱ (PET) و کد ۲ (HDPE)

در میان کدهای بازیافت پلاستیک، گروه های ۱ و ۲ معمولاً به دلیل کاربرد گسترده و پذیرش بیشتر در چرخه ی بازیافت اهمیت ویژه ای دارند.

کد ۱: پلی اتیلن ترفتالات (PET یا PETE). این پلاستیک شفاف، سبک و محکم است و مانع خوبی در برابر گاز و رطوبت ایجاد می کند. بطری آب و نوشابه، بطری روغن مایع، ظروف شیرینی و بعضی بسته بندی های مواد غذایی از PET ساخته می شوند. PET از پرکاربردترین و پرتقاضاترین پلاستیک ها برای بازیافت است. از PET بازیافتی الیاف پلی استر برای لباس و فرش، ظروف جدید و ورق های بسته بندی ساخته می شود. نکته ی مهم این است که این بطری ها برای یک بار مصرف طراحی شده اند و استفاده ی مکرر یا قرار دادن در گرما و نور خورشید توصیه نمی شود.
کد ۲: پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE). این پلاستیک مات تا نیمه شفاف، سفت و مقاوم در برابر مواد شیمیایی است. بطری شیر و لبنیات، قوطی شامپو و شوینده، بطری مایع ظرفشویی، درب بسیاری از بطری ها، سطل و لوله های پلاستیکی از HDPE ساخته می شوند. این ماده بسیار خوب بازیافت می شود و به لوله، جعبه ی حمل، الوار پلاستیکی و بطری های غیر غذایی تبدیل می شود. در بحث PET و HDPE، هر دو جزو امن ترین و پذیرفته شده ترین گروه ها در مراکز بازیافت اند.

کد ۳ (PVC) و کد ۴ (LDPE)

بررسی کدهای بازیافت پلاستیک برای PVC و LDPE نشان می دهد که وجود کد به تنهایی تضمین نمی کند ظرف در همه ی مراکز محلی پذیرفته شود.

کد ۳: پلی وینیل کلرید (PVC یا V). PVC سخت یا انعطاف پذیر است و در لوله های ساختمانی، پروفیل پنجره، کابل، کفپوش، پرده ی دوش و بعضی بسته بندی های شفاف کاربرد دارد. به دلیل وجود کلر و افزودنی هایی مثل نرم کننده ها (پلاستی سایزرها)، بازیافت آن پیچیده تر است و اگر با PET مخلوط شود، کیفیت کل محموله را خراب می کند. در بسیاری از مراکز بازیافت شهری، PVC پذیرفته نمی شود. این پلاستیک برای مصارف غذایی به صورت محدود به کار می رود و بهتر است از تماس طولانی آن با غذای داغ و چرب پرهیز شود.
کد ۴: پلی اتیلن با چگالی پایین (LDPE). LDPE نرم، انعطاف پذیر و کم وزن است. کیسه ی نایلون خرید، کیسه ی نان، فیلم های کشی، پوشش های پلاستیکی بسته بندی و بعضی بطری های فشردنی از این جنس اند. LDPE از نظر شیمیایی پایدار است و برای تماس با غذا در بیشتر کاربردها مناسب شناخته می شود. بازیافت آن از نظر فنی ممکن است، اما چون نازک و سبک است، به راحتی در ماشین آلات تفکیک گیر می کند و برخی مراکز آن را نمی پذیرند. معمولاً باید از نقاط جمع آوری ویژه ی کیسه ی پلاستیکی استفاده کرد.

کد ۵ (PP) و کد ۶ (PS)

در مورد PP و PS نیز کدهای بازیافت پلاستیک می توانند سرنخ مناسبی برای تشخیص جنس ظرف و بررسی روش مناسب دفع آن باشند.

کد ۵: پلی پروپیلن (PP). PP در برابر حرارت مقاوم تر از بسیاری از پلاستیک هاست و نقطه ی ذوب بالاتری دارد. به همین دلیل برای ظروف غذای گرم، ظرف ماست و کره، ظروف مایکروویو، درب بطری، نی، قطعات خودرو و ظروف نگهداری مواد غذایی استفاده می شود. از نظر مصرف غذایی، یکی از گزینه های پایدار و مطمئن محسوب می شود. بازیافت آن در حال گسترش است و از آن جعبه ی باتری، جارو، سینی و قطعات خودرو تولید می شود. در بسیاری کشورها پذیرش آن در مراکز بازیافت رو به رشد است.
کد ۶: پلی استایرن (PS). این پلاستیک در دو شکل رایج است: سخت و شفاف (مثل جعبه ی CD و بعضی کاسه های یکبار مصرف) و فوم یا یونولیت (مثل ظروف فوم غذا، لیوان یکبار مصرف و بسته بندی محافظ). PS سبک و ارزان است، اما شکننده است و در حرارت بالا یا تماس با غذای چرب ممکن است مولکول هایی از خود آزاد کند. بازیافت آن دشوار و کم بازده است، چون حجم زیاد و وزن کمی دارد و حمل آن اقتصادی نیست. در نتیجه بسیاری از مراکز آن را نمی پذیرند. بهتر است برای غذای داغ از ظروف PS استفاده نکنید.

کد ۷ (سایر پلیمرها)

در گروه هفتم، توجه به کدهای بازیافت پلاستیک اهمیت بیشتری پیدا می کند، چون این شماره می تواند مواد بسیار متفاوتی را در یک دسته قرار دهد.

کد ۷ مثل یک «سطل مخلوط» است. هر پلاستیکی که در شش دسته ی قبلی نگنجد، در این گروه قرار می گیرد. در این دسته می توان پلی کربنات (PC)، پلی آمید (نایلون)، اکریلیک، پلاستیک های زیست پایه مثل PLA و ترکیب های چند لایه را پیدا کرد. بطری های بزرگ آب (گالن)، بعضی ظروف نگهداری، اسباب بازی ها و قطعات الکترونیکی ممکن است این کد را داشته باشند.
مشکل کد ۷ ناهمگونی است. چون جنس واقعی مشخص نیست، تفکیک و بازیافت آن بسیار دشوار است. اگر روی محصول حرف های دیگری مثل «PLA» یا «PC» درج شده باشد، می توان نوع دقیق را فهمید. برای مصارف غذایی هم باید دقیق تر بود. پلی کربنات های قدیمی ممکن است حاوی بیسفنول A (BPA) باشند، هرچند بسیاری از تولیدکنندگان امروز محصولات «فاقد BPA» عرضه می کنند. پلاستیک های زیست پایه و کمپوست پذیر هم معمولاً در سیستم بازیافت معمولی پذیرفته نمی شوند و نیاز به مرکز مخصوص دارند.

چگونه از روی کد، نوع پلاستیک را تشخیص دهیم؟

برای استفاده ی درست از کدهای بازیافت پلاستیک، بهتر است عدد، حروف اختصاری و نوع محصول را در کنار یکدیگر بررسی کنیم.

تشخیص نوع پلاستیک از روی علامت بازیافت روی پلاستیک چند قدم ساده دارد:

1. محل نماد را پیدا کنید. معمولاً در کف ظرف، کنار درب  یا روی برچسب است. در کیسه ها و فیلم های پلاستیکی ممکن است روی لبه یا گوشه چاپ شده باشد.
2. عدد وسط مثلث را بخوانید. عدد ۱ تا ۷ نوع خانواده را نشان می دهد. همین عدد اولین و مهمترین سرنخ است.
3. حروف زیر مثلث را ببینید. مخفف هایی مثل PET، HDPE، PVC، LDPE، PP و PS نام دقیق پلیمر را می گویند. در کد ۷ ممکن است عبارتی مثل «OTHER» یا «PC» دیده شود.
4. تفاوت شکل نماد را در نظر بگیرید. مثلث سه فلشی با عدد، یعنی کد شناسایی ماده. این با نماد «نقطه ی سبز» یا برچسب هایی که می گویند «بازیافت شده» یا «قابل بازیافت» فرق دارد. فلش های دایره ای بدون عدد معمولاً ادعای تبلیغاتی یا سازمانی است.
5. اگر کدی دیده نشد،

اگر کد مشخصی روی ظرف وجود نداشت، نباید بر اساس ظاهر به تنهایی درباره ی جنس آن تصمیم گرفت؛ کدهای بازیافت پلاستیک در صورت وجود، اطلاعات دقیق تری در اختیار مصرف کننده می گذارند. به نشانه های ظاهری توجه کنید: شفافیت، سفتی، صدای ضربه و حس سطح. البته این روش دقیق نیست و فقط راهنمای تقریبی است.

یک نکته ی کاربردی: برخی نمادها به جای فلش، مثلث توپر یا خطی دارند. در استانداردهای جدیدتر، بجای مثلث سه فلشی از مثلث تو پر یا ساده برای تفکیک «شناسه ی ماده» از «سمبل بازیافت» استفاده می شود، تا گمراهی کم شود. این تغییر نشان می دهد که حتی متخصصان هم به سوء برداشت مصرف کننده از مثلث سه فلشی آگاه اند.
برای فهم سریع، این جدول خلاصه می تواند کمک کند:

 

وضعیت بازیافت	نمونه ی کاربرد	نام	ردیف
بسیار رایج	بطری آب و نوشابه	PET	1
بسیار رایج	بطری شیر و شوینده	HDPE	2
محدود	لوله، پرده ی دوش	PVC	3
محدود تا متوسط	کیسه ی نایلون	LDPE	4
رو به رشد	ظرف ماست، ظرف مایکروویو	PP	5
بسیار محدود	یونولیت، لیوان یکبار مصرف	PS	6
دشوار و ناهمگون	گالن، پلی کربنات، PLA	سایر	7

 

کدام کدهای بازیافت برای مصارف غذایی ایمن تر هستند؟

در بررسی کدهای بازیافت پلاستیک برای مصارف غذایی، باید میان شناسایی نوع پلیمر و تأیید ایمنی تماس با غذا تفاوت قائل شد.

ایمنی مصرف پلاستیک موضوعی است که بسیاری از مردم از طریق کدها به آن دقت می کنند. اما یک اصل مهم را به یاد داشته باشید: کد بازیافت یک گواهی ایمنی غذایی نیست. عدد فقط جنس را نشان می دهد. ایمنی واقعی به نوع افزودنی ها، شرایط استفاده، دما و مدت تماس بستگی دارد. اگر ظرفی برای غذا طراحی شده باشد، معمولاً نماد «لیوان و چنگال» یا عبارت «Food Grade» یا «مناسب تماس با مواد غذایی» روی آن دیده می شود و این نماد مهم تر از عدد است.
با این توضیح، به طور کلی می توان گفت:

کدهای ۱، ۲، ۴ و ۵ برای تماس با مواد غذایی در شرایط معمول رایج و به طور کلی شناخته شده اند. HDPE و PP پایدار هستند و تحمل بهتری در برابر گرما و مواد شیمیایی دارند. PP برای غذای گرم و ظروف مایکروویو (در صورت داشتن نشانه ی مجاز) انتخاب خوبی است.

PET (کد ۱) برای نوشیدنی سرد و یک بار مصرف مناسب است، اما استفاده ی مکرر، شستشوی با آب داغ و نگهداری در گرمای زیاد توصیه نمی شود.

کد ۳ (PVC) برای مصرف غذایی با احتیاط بیشتری همراه است، به ویژه نوع نرم که حاوی نرم کننده است. ترجیحاً از آن برای غذای چرب و داغ استفاده نکنید.

کد ۶ (PS) در تماس با غذای داغ و چرب و همچنین در مایکروویو توصیه نمی شود.

کد ۷ بستگی به نوع دقیق ماده دارد. اگر نامشخص است، مصرف مکرر برای غذای داغ را کنار بگذارید. محصولات «فاقد BPA» انتخاب مطمئن تری هستند.

چند توصیه ی عمومی برای استفاده ی ایمن تر:

ظرف پلاستیکی یکبار مصرف را بارها استفاده نکنید و در ماشین ظرفشویی داغ نگذارید، مگر اینکه مجاز باشد.

ظرف خراشیده، کدر شده یا تغییر شکل یافته را تعویض کنید.

غذای بسیار داغ یا چرب را در ظرف مناسب بریزید و از ظرف نامشخص استفاده نکنید.

برای مایکروویو فقط از ظرفی که نماد مایکروویو دارد استفاده کنید.

نوشیدنی را در بطری پلاستیکی در خودروی گرم و زیر آفتاب نگه ندارید.

در صورت تردید، شیشه، استیل یا سرامیک گزینه ی مطمئن تری است.

اگر نگرانی خاصی دارید، مثلاً برای نوزادان، افراد باردار یا مصرف طولانی مدت، به برچسب فنی محصول و توصیه ی سازمان های ناظر مراجعه کنید و بر ادعای تبلیغاتی تنها تکیه نکنید.

بیشتر بخوانید؛ پلیمر بکر یا بازیافتی؛ کدام قطعات تزریقی با کیفیت تری تولید می کند؟

اهمیت این کدگذاری برای صنعت بازیافت و محیط زیست

کدهای بازیافت پلاستیک زمانی بیشترین فایده را دارند که همراه با تفکیک صحیح، کاهش آلودگی مواد و وجود زیرساخت مناسب بازیافت استفاده شوند.

اهمیت کدهای بازیافت پلاستیک در اینجاست که بازیافت واقعی، به خلوص مواد وابسته است. هر پلیمر در دمای متفاوتی ذوب می شود و ساختار شیمیایی خاصی دارد. اگر مقدار کمی PVC وارد یک محموله ی PET شود، در دمای فرآوری تجزیه می شود و می تواند کل دسته را معیوب کند. بنابراین تفکیک درست حیاتی است.
کدگذاری به چند شکل کمک می کند:

تفکیک سریع: در مراکز، چه دستی و چه با سنسورهای نوری، شناسایی انواع سریع تر می شود.

افزایش کیفیت ماده ی بازیافتی: هرچه خلوص بالاتر باشد، قیمت و کاربرد ماده ی بازیافتی بیشتر است.

آگاهی مصرف کننده: مردم می توانند ظرف را درست تفکیک کنند و جداسازی از مبدأ ساده تر شود.

کمک به طراحان: تولیدکنندگان با آگاهی از بازیافت پذیری، می توانند ماده ی ساده تری (مثلاً تک جنس) انتخاب کنند.

داده ی آماری: با شناخت انواع پلاستیک، سیاست گذاران می توانند برنامه ی مدیریت پسماند را بهتر طراحی کنند.

با این حال، سیستم کدگذاری بی نقص نیست. چند مشکل مهم وجود دارد:

سوءبرداشت مصرف کننده: بسیاری فکر می کنند مثلث یعنی «حتماً بازیافت می شود».

تفاوت زیرساخت: پذیرش هر کد در شهرها و کشورها متفاوت است.

پلاستیک های چند لایه: بسته بندی هایی که از چند پلیمر ساخته شده اند، حتی با کد مشخص، به سختی بازیافت می شوند.

آلودگی: ظرف آلوده به غذا یا روغن ممکن است حتی با کد مناسب رد شود.

کد ۷ و ناهمگونی: گستردگی این گروه، بازیافت را سخت می کند.

بنابراین بهترین رویکرد، ترکیب آگاهی از کد با سایر اصول است: کاهش مصرف، استفاده ی مجدد و سپس بازیافت. بازیافت آخرین خط دفاع است و پیش از آن باید مصرف پلاستیک یکبار مصرف را کم کرد.

چگونه ظرف پلاستیکی را درست برای بازیافت آماده کنیم؟

پیش از تحویل ظرف، دانستن کدهای بازیافت پلاستیک کمک می کند مواد مختلف را تا حد امکان از یکدیگر جدا و آماده سازی را مطابق دستور مرکز محلی انجام دهیم.

شناخت کد کافی نیست. آماده سازی هم مهم است:

1. ظرف را خالی و آبکشی کنید. باقی مانده ی غذا، روغن یا نوشیدنی کیفیت بازیافت را پایین می آورد. نیازی به شستشوی کامل با مواد شوینده نیست؛ آبکشی ساده کفایت می کند.
2. برچسب و درب را طبق دستور محلی بررسی کنید. در بعضی سیستم ها درب را باید روی بطری گذاشت و در بعضی جدا کرد.
3. ظرف را له نکنید مگر مرکز محلی توصیه کند، چون ممکن است سنسورها آن را تشخیص ندهند.
4. انواع را مخلوط نکنید. اگر امکان تفکیک وجود دارد، PET و HDPE را جدا نگه دارید.
5. کیسه های نازک را جدا جمع آوری کنید و فقط در نقاط پذیرش مخصوص تحویل دهید.
6. از مرکز بازیافت شهر خود بپرسید کدام اعداد پذیرفته می شوند. قوانین از جایی به جای دیگر فرق می کند.

اشتباهات رایج درباره ی کدهای بازیافت

بخش مهمی از برداشت های اشتباه درباره ی کدهای بازیافت پلاستیک به این تصور برمی گردد که هر عدد داخل مثلث، به معنای پذیرش قطعی آن ظرف در برنامه ی بازیافت شهری است.

«هر ظرفی مثلث دارد، پس بازیافت پذیر است.» مثلث فقط جنس را نشان می دهد.

«عدد بالاتر یعنی پلاستیک بهتر.» عدد نشان دهنده ی کیفیت یا ایمنی نیست و فقط یک شناسه است.

«کد ۷ یعنی خطرناک.» این گروه ناهمگون است و بعضی محصولات آن کاملاً ایمن اند. فقط باید نوع دقیق را بدانید.

«کد ۱ را می توان بارها استفاده کرد.» بطری های PET معمولاً برای یک بار مصرف طراحی شده اند.

«نماد را نادیده بگیرم، مهم نیست.» برای تفکیک درست و انتخاب مصرف ایمن، مهم است.

جمع بندی

در نهایت، کدهای بازیافت پلاستیک زمانی واقعاً کاربردی هستند که اطلاعات آن ها با قوانین مرکز بازیافت محلی و شرایط واقعی استفاده از ظرف ترکیب شود.

کدهای بازیافت پلاستیک زبان مشترکی هستند که به ما می گویند هر ظرف از چه پلیمری ساخته شده است. اعداد ۱ تا ۷ خانواده های PET، HDPE، PVC، LDPE، PP، PS و سایر پلیمرها را مشخص می کنند و در تفکیک درست پسماند، افزایش کیفیت بازیافت و انتخاب آگاهانه ی کالا نقش دارند. با این حال باید به یاد داشت که این کدها نه تضمین بازیافت پذیری اند و نه گواهی ایمنی غذایی.
بار دیگر که ظرف پلاستیکی خریدید، به کف آن نگاه کنید، عدد و حروف را بخوانید و بر اساس آن تصمیم بگیرید. ظرف های ۱، ۲ و ۵ را آبکشی و تفکیک کنید، از مصرف مکرر بطری های یکبار مصرف و ظروف PS برای غذای داغ دوری کنید و تا حد ممکن به سمت استفاده ی مجدد و کاهش مصرف بروید. با همین عادت های ساده، هم از سلامت خود محافظت می کنید و هم به چرخه ی بازیافت و محیط زیست کمک.

 

سوالات متداول

در پاسخ به پرسش های رایج، کدهای بازیافت پلاستیک را باید به عنوان شناسه ی نوع پلیمر در نظر گرفت، نه تضمین کننده ی بازیافت یا ایمنی غذایی.

کدهای بازیافت پلاستیک دقیقاً به چه معناست؟

آشنایی با کدهای بازیافت پلاستیک به مصرف کننده کمک می کند عدد درج شده روی ظرف را به درستی تفسیر کند.
کدهای بازیافت پلاستیک اعداد ۱ تا ۷ داخل مثلث هستند و نوع پلیمر بکار رفته در محصول را نشان می دهند. این کدها برای تفکیک و بازیافت صحیح طراحی شده اند.
آیا مثلث بازیافت یعنی محصول حتماً بازیافت می شود؟
خیر. مثلث فقط شناسنامه ی جنس ماده است. بازیافت واقعی به زیرساخت محلی و وضعیت ظرف بستگی دارد.
کدام کدها بیشتر بازیافت می شوند؟
کدهای ۱ (PET) و ۲ (HDPE) بیشترین پذیرش را دارند. کد ۵ (PP) هم رو به گسترش است.
آیا کد ۷ برای غذا خطرناک است؟
لزوماً نه، اما چون گروه ناهمگونی است، باید نوع دقیق ماده یا عبارت «فاقد BPA» و «مناسب مواد غذایی» را بررسی کرد.
آیا می توان ظرف پلاستیکی با کد ۶ را در مایکروویو گذاشت؟
توصیه نمی شود. پلی استایرن در حرارت بالا و تماس با غذای چرب مناسب نیست.
تفاوت PET و HDPE چیست؟
PET معمولاً شفاف و برای بطری آب و نوشابه به کار می رود و HDPE مات و سفت تر است و در بطری شیر و شوینده دیده می شود. هر دو بازیافت پذیری بالایی دارند.
اگر روی ظرف کدی نبود چه کنم؟
از نوع محصول و کاربرد آن کمک بگیرید یا از تولیدکننده سؤال کنید. اگر مطمئن نیستید، آن را طبق دستور مرکز بازیافت محلی تحویل دهید.
آیا همه ی کشورها از این کدها استفاده می کنند؟
نظام کدگذاری رایج در بسیاری از کشورها پذیرفته شده، اما الزامات قانونی و جزئیات آن متفاوت است.